„Po wyjściu dworzan król zajął się obserwacją karety pani Dubarry, stojącej przed bramą.
Wkrótce hrabina ukazała się w bramie w towarzystwie księcia dAiguillon, który prowadził ją pod rękę. Z szybkości kroków pani Dubarry można było wnioskować, że jest w złym humorze. Było»jasne, że straciła głowę po niefortunnym szarżowaniu śmiałością w czasie próby generalnej.
Jan Dubarry szedł za nią posępny, ponieważ delfin zapomniał go zaprosić do teatru, mimo że jak lokaj oczekiwał na to w przedpokoju następcy tronu.
Król stal w oknie zasłonięty firanką i widział, jak rozdrażnione rodzeństwo wchodziło do karety, która zaraz odjechała.
— Oho, hrabina rozgniewała się nie na żarty! — pomyślał król i rzekł głośno — Hrabina szaleje!
Richelieu podchwycił słowa króla i spróbował skomentować postępowanie hrabiny
— Szaleje, Najjaśniejszy Panie, ale dlaczego Dlatego, że Waszej Królewskiej Mości spodobało się zabawić. To błąd hrabiny.
— Ja się nie bawię, książę — odparł Ludwik XV — raczej szukam wytchnienia. Muzyka mnie męczy. Gdybym zaś pojechał do Luciennes, musiałbym jeść i pić, a wino u hrabiny mocne... Przypuszczam, że w domu będzie daleko przyjemniej. Myślę zresztą, że hrabina będzie miała dość rozrywki i beze mnie.“(6)