„3. Antropologia i rozwarstwienie społeczne
Wśród antropologów panuje przekonanie, że różnice we wzrastaniu i tempie dojrzewania młodzieży są najbardziej obiektywną miarą stopnia równości danego społeczeństwa (albo nierówność społecznej) i spolegliwości (opiekuńczości) danego systemu społecznego (albo niesprawiedliwości tego systemu). W krajach rozwiniętych dzieci z warstw „górnych" (określanych pozycją zawodową i wykształceniem rodziców przede wszystkim) są na ogół wyższe, cięższe (lepiej rozwinięte), dojrzewają wcześniej i wcześniej przechodzą przez fazę tzw. pokwitaniowego przyspieszonego wzrastania — niż dzieci z warstw „dolnych" (uboższych, mniej wykształconych). Tak jest prawie we wszystkich krajach — jednakże im rozwarstwienie społeczne mniejsze, tym różnice typu antropologicznego również mniejsze. Np. w Szwecji wśród dzieci miejskich i poborowych nie stwierdza się już statystycznie istotnych różnic. Oznacza to, iż Szwecja osiągnęła, standard tego rodzaju, że nawet w rodzinach z niższych szczebli statusu społecznego dzieci mogą realizować w pełni swój potencjał rozwojowy.
W Polsce społeczne zróżnicowanie antropologicznych wskaźników rozwoju jest wciąż bardzo duże. Na przykład średnia wysokość ciała (badania poborowych i młodzieży szkolnej) obniża się regularnie w zależności od statusu społecznego ojca (im niższy status, „gorszy" zawód, niższe wykształcenie — tym niższy wzrost i mniejsza waga ciała), od liczby rodzeństwa (wielodzietne rodziny — gorsze wskaźniki) i od miejsca zamieszkania (najgorzej na wsi, lepiej w małych miastach, najlepiej w dużych, powyżej 0,5 min mieszkańców).“(9)