„—1849), który w 1830 r. sformułował zupełnie prawidłowy pogląd na to zagadnienie, pisząc ,, Die Pflaznen bilden aus unorganischen Stoffen, welche dieselben aus dem Boden und der atmospherischen Luft ernalten, unter Beihilfe des Lichtes, der Warme, der Elektrizitat und des Wasser ihre organischen Kórper" (Rośliny wytwarzają swoje ciała organiczne z substancji nieorganicznych, które otrzymują z gleby i atmosferycznego powietrza, przy pomocy świada, ciepła, elektryczności i wody). Idea mineralnego pożywienia rośliny nie była nagłym olśnieniem, lecz, jak prawie każda idea, kształtowała się stopniowo pod wpływem nowych osiągnięć naukowych. Tym niemniej rok 1840, w którym ukazało się pierwsze wydanie dzieła Liebiga, można uważać za początek nowego okresu w rozwoju fizjologii roślin i chemii rolnej, po zerwaniu z teorią próchnicową i vis vitalis. Dokonał tego w dużej mierze autorytet naukowy Liebiga, doskonałego chemika i utalentowanego pisarza.
Zmiana poglądów, zwłaszcza wśród rolników, następowała powoli. Kiedy przełożono na język polski ósme wydanie dzieła Liebiga, byli jeszcze w naszym kraju, jak wynika z polemicznej przedmowy tłumacza, przeciwnicy teorii mineralnej, a on sam w 1871 r. pisał „Jakkolwiek nie zgadzamy się, i nie zgodzi się z nami żaden myślący praktyczny gospodarz, z wnioskami, jakie wysnuł Liebig z teorii tak zwanej mineralnej... to jednak, bądź co bądź, praca Liebiga stanowi epokę w literaturze rolniczej i więcej niż jakakolwiek inna ma rozgłosu". Należy jednak dodać, że nie wszyscy rolnicy byli tego zdania. M. Oczapowski, dyr. Instytutu w Marymoncie, chociaż był uczniem Thaera odnosił się do teorii Liebiga bardziej obiektywnie i już w 1848 r. tak pisał „... trzeba żeby uznano czy teoria podana przez tego chemika jest prawdziwa, wtedy by musiał nastąpić przewrót, nie tylko w gospodarskich, ale poniekąd i w społecznych życia stosunkach". Oczapowski liczył się z możliwością zwycięstwa teorii mineralnej.“(8)