„— Nie tylko. Myślałam, kto wie. może teraz pan będzie się bał, kiedy posłyszy że... i ja się śmieje!... — powtórzyła. Ale powtórzyła to tak po aktorsku, że nie sposób było zrozumieć, czy mówi poważnie, czy też żartuje.
Może by tak nie żartowała, pomyślał, gdyby doczytała tę nowelę do końca. Gdyby wiedziała, że olbrzym Francuz swym siedmiofuntowym odważnikiem zamiast zabić kapitana Davidsona, zmiażdżył głowę właśnie jej, Annie Śmieszce, za to że zdradziła swym śmiechem ich plan dostania się na statek i obrabowania Davidsona z dolarów!... Atoli mimo że się uczuł zaciekawiony, nie miał na to czasu. W drugim kącie ogródka słychać było głosy konsula i jego petenta (bo chyba jakieś interesy, może biurowe musiały łączyć Straussa i Sytka Zaporożca). — Wie pani — rzekł tedy pół głosem — ci moi towarzysze zaprosili mnie na jakiś wieczorek, ni to na polskoukraińską potańcówkę, ni to na zebranie polityczne... nie znam się na tym... W każdym razie ma tam śpiewać ponoć dobra śpiewaczka... Nie wiedziałem, jak się od tego wymigać. Powiedziałem więc pierwsze lepsze, co mi przyszło do głowy. Że niestety nie, bo jestem tu z kimś umówiony... Wówczas, nie wiem jak to się stało — jeden z tych panów pomyślał, że jestem umówiony... właśnie z panią. No i... proszę sobie wyobrazić, zapytał mnie, czy i pani by nie przyjęła jego zaproszenia. Ha, przepraszam bardzo, że tak to się stało. Ale niech pani po prostu pokręci teraz głową przecząco, a ja odejdę, by im powiedzieć, że... jed .“(2)