„— Chodziło o inny, jeszcze ważniejszy powód. Tak, Wasza Królewska Mość odgadł słusznie.
— Lubię szczerość — odparł król, nie będąc w stanie ukryć swego wzruszenia. Był nieśmiały z natury i łatwo się uici wienił.
— Czyli — mówił dalej Ludwik XVI — przepowiadałeś królowi upadek i bałeś się znaleźć zbyt blisko ruin
— O. nie, Wasza Królewska Mość! Właśnie w chwili, kiedy klt«kn wydaje sięnieunikniona, kieruję swe kroki tam, gdzie Mionu niebezpieczeństwo.
— Tak, tak, rozstałeś się pan z Neckerem i mówisz jak on. Niebezpieczeństwo, niebezpieczeństwo! Oczywista, że to niebezpieczeństwo zbliża się teraz do mnie. A gdzież on jest obecnie, ten Necker
— Niedaleko, i gotów jest stawić się na rozkazy Waszej Królewskiej Mości.
— Doskonale. Będzie mi potrzebny — powiedział król westchnąwszy. — Nie powinno się być upartym w polityce. Człowiek ma wrażenie, że postępuje dobrze, gdy tymczasem robi coś złego, a kiedy nawet czyni coś dobrego, kaprys losu sprawia, że wszystko idzie na marne. Mimo najlepszych zamierzeń popełnia się błędy.
Król jeszcze raz westchnął. Gilbert pośpieszył mu z pomocą.
— Wasza Królewska Mość ma zupełną słuszność, ale obecnie należy bardziej uważnie spojrzeć w przyszłość, aniżeli dotąd.“(5)